Пра курсы
ГАРАДЫ :


21.02.2018
«Пакіньце мне мову маю, пакіньце жыццё мне!» Сем вершаў пра беларускую мову

Да Міжнароднага дня роднай мовы слынны літаратуразнаўца Сяргей Шапран зрабіў для “Мовы Нанова” моцную падборку вершаў пра беларускую мову.

 

Рыгор Барадулін

 

БЕЛАРУСКАЕ СЛОВА

 

Беларускае слова ад спеву,

Бо спявае ў ім даўніна.

Беларускае слова ад гневу,

Ад Ярылы, ад Перуна.

 

Беларускае слова ад ласкі —

Сведчаць вусны ды салаўі, —

Не наймаліся ні ў падпаскі,

Ні ў падбрэхічы, ні ў халуі.

 

Беларускае слова ад злосці

Да няпрошаных прыбышоў,

Асалоду п’е з чараў мілосці,

Медавуху духу — з каўшоў.

 

Беларускае слова ад славы,

Ад ракі, дзе светлае дно.

Госці ўстануць з застольнай лавы,

Як у хату зойдзе яно.

 

Беларускае слова ад Бога.

Слову нашаму Бог дапамог.

Хто не любіць яго, ад таго

Назаўсёды адвернецца Бог!

baradulin2

 

 

Генадзь Бураўкін

 

* * *

Выток.

Куток.

Уток…

Якія словы наскія!

Крыві крывіцкай ток

Іх абмывае ласкаю.

 

Рака жыцця нясе

Іх праз дажджы і замеці.

Ну што ж,

Калі не ўсе

Іх захавалі ў памяці!..

 

Калі бацькоўскі край

Прыгорбіцца магіламі,

Ты іх не дакарай

І не лічы аджылымі.

 

Гаротнаю парой,

Як прыйдзе ў дом бясхлебіца,

Яны,

Нібы пароль,

Яшчэ табе спатрэбяцца.

 

Пакліча на парог,

Дзе столькі перажытага,

Няхай і не пірог,

А бохан хлеба жытняга.

 

Там,

Як вады глыток

З духмянай хатняй лустаю,

Выток,

Куток,

Уток —

Тры словы беларускія…

 

Буравкин Геннадий 16 -- С.Шапран

 

Ларыса Геніюш

 

Мова мая

 

Засумавала ўсё, што сэрцу блізка,

вятры іначай, жаласна гудуць…

Мову маю, быццам дзіця з калыскі,

бы маці родную, прадчасна ў дол кладуць…

 

Сум па дарогах, па галлі вярбовым,

сум у вачох, трывожны болю цень…

Ўжо не смяецца, толькі хмурыць бровы

бяссонечны наш беларускі дзень.

 

Ёсць саранча, што аб’ядае дрэвы,

i буры, здольныя зь зямлёю ўсё зраўнаць…

За што табе, мой ціхі Краю спеўны,

з грудзёў магутных душу вырываць?

 

Наш вечны зніч, ручво крыві гарачай,

бурліш дняпроўскай хваляй праз вякі,

з табой жывем, з табой нас свет убачыў,

са слоў тваіх паэты ўюць вянкі.

 

Мова мая, наш чысты твар нявінны,

з табой не ўстыд нам выйсці да людзей,

падбітая у родных каляінах,

прыдушана ля матчыных грудзей…

 

Без крыўд чужых, а з крыўдамі сваімі,

прачыстая, гатовішся на крыж,

патоптана, распятая чужымі,

малітваю на вуснах нам дрыжыш.

 

Мы стаімо, Пятры і Магдалены,

Пілаты рукі вымылі ў крыві…

Мова мая, народу скарб нятленны,

мова мая, ўваскросні і жыві!

henius

 

 

Пімен Панчанка

 

Родная мова

 

Кажуць, мова мая аджывае

Век свой ціхі: ёй знікнуць пара.

Для мяне яна вечна жывая,

Як раса, як сляза, як зара.

Гэта ластавак шчабятанне,

Звон світальны палескіх крыніц,

Сінь чабору, і барвы зарніц,

І буслінае клекатанне.

Калі ж хто загадае: «Не трэба!» —

Адрачэцца ад мовы народ, —

Папрашу я і сонца, і неба:

Мне не трэба ні славы, ні хлеба,

Асудзіце на безліч нягод.

Толькі месяцаў назвы пакіньце,

Назвы родныя роднай зямлі,

Пра якія з маленства ў блакіце

Бор шуміць і пяюць жураўлі:

Студзень — з казкамі снежных аблокаў,

Люты — шчодры на сіні мароз,

Сакавік — з сакатаннем і сокам

Непаўторных вясновых бяроз,

Красавік — час маланак і ліўняў,

Травень — з першым каханнем, сяўбой,

Чэрвень — з ягаднаю зарой,

Ліпень — з мёдам,

З пшаніцаю — жнівень,

Спелы яблычны верасень,

Светлы кастрычнік

У празрыстасці чыстай, крынічнай,

Лістапад — залаты лістапад,

Снежань — першы густы снегапад…

 

Ці плачу я, ці пяю?..

Восень. На вуліцы цёмна…

Пакіньце мне мову маю,

Пакіньце жыццё мне!

panchanka_1

 

 

Алесь Разанаў

 

Мова

 

Празрысты звон,

грымотны грукат,

скалісты свіст,

магутны гул —

усе

разрозненыя гукі

цяклі,

каб зліцца

у агул.

Хісталі

ўздыбленыя далі,

глыбаста білі ў небасхіл.

I ў немату не прападалі,

а западалі

і раслі.

I ціш і гром,

і звон і шорах

спляліся

ніткаю радства,

калі з грудзей,

нямых і чорных,

аднойчы

мова прарасла.

razanau

 

 

Міхась Скобла

 

Рыгору Барадуліну

 

Мова ўдыхнутая ў нас, як душа,

І падгасподніцай жыць не павінна.

Душу дастане лязо палаша —

І застанецца аглухлая гліна.

 

І застанецца змярцвелая плоць

Рыбінай, выкінутай на сушу,

марна чакаць — а мо шчодры Гасподзь

Новую мову ўдыхне, нібы душу.

 

Вытхнецца дух ад віна з гладыша.

З дрэва упаўшы, збуцвее галіна.

Мова ўдыхнутая ў нас, як душа,

І падгасподніцай жыць не павінна.

Z R.Baradulinym. Fota S.Shaprana

 

 

Анатоль Сыс

 

* * *

і словы мае — вярыгі мае

і семем было мне Слова

і той хто пасеяў яго — гавеў

і кленчыў у храме мовы

2511EDDC-7AAB-410A-80C4-751236031042_cx0_cy5_cw0_w1023_r1_s

www.profvest.com

https://www.profvest.com

https://tsoydesign.com.ua